Δεν εχω πια πολλα να σε θυμαμαι .
Ο,τι απεμεινε απο εσενα ειναι η μοναξια σου .
Την αναπληρωνω με χαρτι και με μελανι .
Εγινε το μελανι αιμα
και το χαρτι καποιο κορμι .
Ισως και το δικο σου .
Σ'εκεινο το σωμα κρυβομαι τα βραδυα ,
οταν κανεις δεν με κοιταει .
Σ'εκεινο το σωμα προσπαθω να καταγραψω
οσα σκιρτησαν μεσα μου .
Το ξερω ειναι ανωφελο να προσπαθεις να
στηριχτεις σε ανθρωπους .
Το ξερω γιατι προσπαθησα .
Μα ειναι πιο δυσκολο να προχωρας μοναχος .
Βεβαια , το εχω συνηθισει .
Δεν με αφησες να ερθω μαζι σου
και τωρα ξεχνιεσαι .
Το χαρτι μενει κενο ,
το μελανι αθικτο .
Δεν θα μπορουσα να ειχα περιγραψει
καλυτερα το πως αισθανομαι .
