Μικρα πλασματα

Καπου διαβασα πως οταν αγαπας σημαινει να καταστρεφεσαι γι'αυτο για να αγαπηθεις σημαινει πως πρεπει να καταστρεψεις κατι . Ειναι σαν να θαυμαζεις ενα λουλουδι και για να το εχεις  λιγο περισσοτερο το κοβεις απο το χωμα , ξεροντας πως ετσι θα πεθανει , αλλα και παλι η στιγμη ειναι που σε νοιαζει . Ομως χρειαζεται θαρρος για να καταστραφεις , θελει κοτσια οπως και να το κανουμε . Χρειαζεται να παρατησεις ολο σου τον εαυτο , να μαθεις να βουλιαζεις ασταματητα σε μια θαλασσα τοσο παγωμενη και σκοτεινη , οσο εκεινες οι νυχτες που ανατελουν χωρις φεγγαρι .

                                                                            

  Επισης χρειαζεται αντοχη . Πρεπει να αντεξεις τον πονο που συνεχως θα σου ανοιγουν τα λεπτα . Η αναμονη ειναι εκεινο που αλλωστε σε σκοτωνει τις περισσοτερες φορες . Τωρα το γιατι ειναι ακαθοριστο ΄ εγω παντως πονταρω στο οτι με την αναμονη γεννιουνται ελπιδες που μορφοποιουνται αναλογα με τις προσδοκιες σου και τιποτα δεν ειναι πιο απατηλο απο αυτο που προσδοκεις . Το χειροτερο απο ολα  ειναι αυτη  η ψευδαισθηση της ανταποκρισης... Η  εμετικη ιδεα της ανιδιοτελειας που ντυνουμε με τα λογια μας ο,τι σχετιζεται με την αγαπη . Συνεχεια θα ακουσεις τους ερωτοχτυπημενους να λενε πως δεν τους νοιαζει αν το ατομο που αγαπουν δεν τους επιστρεψει ποτε πισω ενα βλεμμα , λιγη προσοχη , λιγη περισσεια εστω αγαπη και ας ειναι χθεσινη .

  

 Η αληθεια ειναι ,εντουτοις ,  πως ψευδονται και κοροιδευουν με το ψεμα τους κυριως τον εαυτο τους . Τους νοιαζει και μαλιστα πολυ , τους ποναει αυτο το χασμα , αυτη η αποσταση . Πρεπει καπως ομως να διατηρησουν την ψευδαισθηση ζωντανη γιατι αν δουν την αληθεια θα πρεπει και να την παραδεχτουν και δεν υπαρχει τιποτα πιο οδυνηρο για τον ανθρωπινο εγωισμο , οσο το να διαψευδονται τα “πιστευω “ του . Ναι η αγαπη ειναι ενα “ πιστευω” μια τρελα που γεννιεται οπως η ανασα , αβιαστα και μεσα σε κλασματα ενος δευτερολεπτου .Γι'αυτο και οταν δεν παιρνει ανταποκριση μοιαζει να παραμορφωνει το ανθρωπινο σωμα . Το συνθλιβει , το πειραζει , το δηλητηριαζει και στο τελος το μετασχηματιζει . 

                             Καπως ετσι οι ανθρωποι μενουν ανεκφραστοι και βουβοι . 

  

Still I rise

Still I Rise

You may write me down in history
With your bitter, twisted lies,
You may tread me in the very dirt
But still, like dust, I'll rise.

Does my sassiness upset you?
Why are you beset with gloom?
'Cause I walk like I've got oil wells
Pumping in my living room.

Just like moons and like suns,
With the certainty of tides,
Just like hopes springing high,
Still I'll rise.

Did you want to see me broken?
Bowed head and lowered eyes?
Shoulders falling down like teardrops.
Weakened by my soulful cries.

Does my haughtiness offend you?
Don't you take it awful hard
'Cause I laugh like I've got gold mines
Diggin' in my own back yard.

You may shoot me with your words,
You may cut me with your eyes,
You may kill me with your hatefulness,
But still, like air, I'll rise.

Does my sexiness upset you?
Does it come as a surprise
That I dance like I've got diamonds
At the meeting of my thighs?

Out of the huts of history's shame
I rise
Up from a past that's rooted in pain
I rise
I'm a black ocean, leaping and wide,
Welling and swelling I bear in the tide.
Leaving behind nights of terror and fear
I rise
Into a daybreak that's wondrously clear
I rise
Bringing the gifts that my ancestors gave,
I am the dream and the hope of the slave.
I rise
I rise
I rise.

O φωστηρας

Καθομουν προχθες σε ενα συνοικιακο μπαρακι , και επινα λιγο κρασι για να χαλαρωσω. Εκει που καθομουν και ρεμβαζα , χαζευοντας καποιες παλιες φωτογραφιες απο τα παιδικα και εφηβικα χρονια του ιδιοκτητη , ο οποιος ειχε προαχθει και σε μπαρμαν , μπαινει μεσα ενα οικειο προσωπο . Καθεται στη διπλα καρεκλα και παραγγελνει ενα ποτο βαρυ , τουλαχιστον η περιεργη ονομασια του με εκανε να πιστευω πως ηταν βαρυ . Στην αρχη δεν τον κοιταξα καν τον τυπο ακριβως διπλα μου , ημουν απορροφημενη με την ευτυχια ενος μικρου αγοριου σε μια ασπρομαυρη φωτογραφια . Το χαμογελο του αν θυμαμαι καλα ηταν τοσο διαυγες και διαπεραστικο που αποτομα σε εκανε να γελας , ειναι αλλωστε και αυτο ενα μερος της μαγειας των μικρων παιδιων . Αραγε αυτη η αγνη φιγουρα , που ειχε τοση ζωντανια μεσα της αν και παγωμενη να ηταν ο μπαρμαν ; Τωρα το προσωπο του ηταν κηλιδωμενο απο τον ηλιο και χαρακωμενο απο τα χρονια . Οση ζωντανια ειχε στη φωτογραφια , τοση παθητικοτητα εβγαζε τωρα . Εμοιαζε περισσοτερο με βραχο θα ελεγα παρα με ανθρωπο . Οταν ομως τα ματια του , που ηταν θολα αλλα ακομα λαμπιριζαν , συναντησαν το δικο μου διαπεραστικο και ερευνητικο βλεμμα , τοτε προσγειωθηκα στην πραγματικοτητα και αντιληφθηκα πως διπλα μου εχει κατσει ενας γνωστος και οπως υπαγορευουν οι κανονες της φιλιας , ειναι δοκιμο να του μιλησω και να αρχισω κουβεντα . 
  Η αληθεια ηταν πως απολαμβανα την μοναξια μου , ομως ο τυπος του διπλανου σκαμπο γρηγορα γαργαλησε τη περιεργεια μου , αφου το βλεμμα του εμοιαζε αρκετα σκοτεινο και σχεδον επιβλητικο , λες και ειχε δει καμια υπερφυσικη οντοτητα να καθεται στο μπαρρ και να παραγγελνει αιμα .  ανασηκωσα το ποτηρι μου , ηπια μια γουλια και κοιταξα προς το μερος του χαιρετοντας τον  . Εκεινος που μαλλον ενοχληθηκε που τον διεκοψα με χαιρετησε με ενα νευμα του κεφαλιου του και επειτα γυρισε στο ποτο του . Ετσι σιωπηλος οπως ηταν με εκανε να θελω να του μιλησω πιο πολυ . Μαζεψα λοιπον το θαρρος μου και αρχισα να τον ρωτω τι συμβαινει και ειναι ετσι συννεφιασμενος . Ξαφνικα το σθενος του υποχωρησε , η θολουρα που τον περιεβαλλε εσπασε και εκεινος σαν ανακουφισμενος που βρηκε συντροφια αρχισε να μου διηγηται ενα συμβαν που εγινε πριν τρεις μερες και το οποιο , απ'οτι φαινεται , τον σημαδεψε ανεξιτηλα . 
-Το ξερεις , μου ειπε , πως τις προαλλες που ειχα παει σε ενα αλλο μπαρακι λιγο πιο κατω συναντησα εναν αντρα που πεθαινε στο διπλα σκαμπο ; Οσο ξεστομιζε αυτα τα λογια εγω περιεργαζομουν την εναλλαγη των εκφρασεων και των μορφασμων που σχηματιζε το προσωπο του , που τωρα κατω απο το φως εμοιζε κουρασμενο . 
   Ολες οι λεξεις που μπορουσα να επιστρατευσω για να τον ηρεμησω ειχαν κολλησει στο λαρυγγι μου , γι'αυτο εμεινα σιωπηλη, πιστευοντας πως μεχρι να τελειωσει τη διηγηση  του θα εχω βρει κατι να πω . Η αληθεια ειναι πως με το περιεργο και εφαννταστο μυαλο του η διηγηση του ηταν πραγματικα ζωντανη , οχι ομως και ενδιαφερουσα παντα . Του ελειπαν ακομα πολλες λεξεις και εκφρασεις για να την κοσμησει , γι'αυτο και το αποτελεσμα αν και ικανοποιητικο δεν ηταν συναρπαστικο . Επειτα απο μια παυση για να πιει λιγο απο το ποτο του , και αφου καταλαβε πως δεν προκειται να πω τιποτα , συνεχισε . 
-Εκει που λες πεθαινε , διπλα μου ... Αλλα δεν φοβοταν , ηταν βλεπεις ενας αντρας περηφανος . Βεβαια δεν εμοιαζε πια με αντρα ... ηταν πολυ μεγαλης ηλικιας για να σου θυμιζει ενα ζωντανο ον . Το σιγουρο ειναι πως ηταν πραγματικος φωστηρας . Τα λογια του ηταν σαν μελωδικο σκοπο , πρεπει να ηταν κανα σοφος στα σιγουρα:!Ξερεις τι μου ειπε ; Ξερεις πως μου αλλαξε ολη μου τι ζωη ; Απλα μου ειπε κατι που ηξερα αλλα εγω ημουν τοσο χολωμενος για να το δω . Μου ειπε πως στο απολυτο σκοταδι δεν βλεπεις τιποτα ! Σκεψου το ! Τιποτα ! Παιρναμε ολη μας τη ζωη σε ενα χασμα φωτος και σκοταδιοιυ προσπαθωντας να ερμηνευσουμε τη ζωη και δεν θυμομαστε πως μεσα στο σκοταδι για εμας δεν υπαρχει τιποτα που να αξιζει , γιατι πολυ απλα μας κρυβεται . Μετα απο αυτα τα λογια ο φωστηρας εσβησε και ξεψυχησε εδω δα στον ωμο μου .... 
   Δακρυα ειχαν συνοφρυωσει την οψη του τωρα και ημουν ετοιμη να του πω κατι αλλα το ρολοι σημανε μεσανυχτα και με την προειδοποιηση αυτη , εκεινος σηκωθηκε με αγκαλιασε και εφυγε ... Περασα μερες να σκεφτομαι αυτο το περιστατικο .... Να σκεφτομκαι τον φωστηρα ... Ενα λοιπον βραδυ που με βασανιζαν και εμενα αυτα τα λογια του , απλα ειπα στο μυαλο μου για να σβησει <<Μαλλον ηταν μεθυσμενος >> και σωπασα ... 

I don't want to be a human

I don't want to be a human , cause this kind is full of shadows . 
I don't wanna be a human cause we want to kill each other ... 
I don't want to be a human , for all the horrible things Hitler has done to Jews : 

Trying to kill them with several inhuman ways like :
1. firing squad
2.startvation
3.dehydration
4. desease
5.gas chamber
6. physical exhaustion

I don't wanna be a human , for the lack of understandng and morality  like : 

1) Enslaving , torturing and exploiting Negroes 
2) Deceiving our friends and family for money 
3) Underestimating the power of women 
4) Abusing the children cause we think they are inferior in front of us . 
5) Killing in the name of power and fame 
6) Being mean with homosexuals .

I don't wanna be a human , cause all we really want is blood rather than love and peace , because :

1) We always create new weapons to kill our brothers 
2)We always rape the nature and the environment 
3) We don't mind if some blood is gonna be spilled , if we are going to be a little bit stronger .

But perhaps , I wanna be a human because that's the only way to fix the world . 
Because of all the great minds they walked on ths planet like : 
  
1) Martin Luther King  who is known for his role in the advancement of civil rights using nonviolent civil disobedience.^[2]

2) Like Abraham Lincoln who set the slaves of America free 

3) Like Albert Einstein who gave to the modern physics triggers for further developement 

4) Like Eleanor Roosevelt who  pressed the US to join and support the United Nations and became one of its first delegates. She served as the first chair of the UN Commission on Human Rights, and oversaw the drafting of the Universal Declaration of Human Rights.   

5) And many many others that the paper cannot take ....